“อิทธิปาฏิหารย์” เป็นสิ่งที่ย่อมบังเกิดแก่ผู้ปฏิบัติชอบตามพุทธวิถี “สติปัฏฐาน-ปฏิสัมภิทามรรค” เป็นปกติ ดุจดั่งการกินอาหารย่อมรู้ซึ่งรส ของอาหารนั้น ฯ พระไตรปิฎกเล่มที่ ๓๑ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๒๓ ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค ปัญญาวรรค ปาฏิหาริยกถา ดูกรภิกษุทั้งหลาย ปาฏิหาริย์ ๓ ประการนี้ ๓ ประการ เป็นไฉน คือ อิทธิปาฏิหาริย์ ๑ อาเทศนาปฏิหาริย์ ๑ อนุศาสนีปาฏิหาริย์ ๑ ฯ…
ผู้ที่ไม่ได้ปฏิบัติขั้นตอนตามพุทธวิถี “สติปัฏฐาน-ปฏิสัมภิทามรรค” คือ ๑. ไม่ได้เริ่มจากการ “ปริกมฺม” = การควบคุมคลื่นเสียง (Sound Frequency)จะไม่อาจเปลี่ยนสถานะคลื่นเสียงเป็นคลื่นแสง(Phonon)ได้ ๒. ไม่ได้ใช้คลื่นเสียงประกอบกับ “กสิณ (Quantum Obsever)ก็ไม่สามารถกำหนด “นิมิต” ๓. เมื่อไม่ได้นิมิต ก็ไม่มีกุญแจไขเข้าสู่ “อโลกสิณ” เพื่อเปิดทางไปสู่ “โคตรภูญาณ” ซึ่งเป็น “สภาวะไร้รูป=มโนทวารวิถี” ๔. ทำให้ไม่อาจเข้าสู่ “อัปนาสมาธิ” เพราะอัปนาสมาธิเกิดขึ้นโดย “ใจ” ไม่เกิดในปัญจทวารวิถีโดยสิ้นเชิง…
ปริจฉินนากาสกสิณภาวนา ปรากฏในพระบาลี กำหนดวิธีปฏิบัติไว้ว่า “…เมื่อโยคีบุคคลจะถือเอาซึ่งอากาสกสิณโดยภาวะเป็นอุคคหนิมิตนั้น ย่อมถือเอาซึ่งนิมิตในที่ว่าง ๆ คือที่รูฝาบ้าง ที่รูลูกดานบ้าง ที่ช่องหน้าต่างบ้าง ดังนี้ ฉะนั้นสำหรับโยคีบุคคลผู้มีบุญญาธิการอันได้สร้างสมอมรมมาแล้วแต่ในชาติปางก่อน เพียงแต่ที่ได้เห็นรูฝาเป็นต้นอย่างใดอย่างหนึ่ง อุคคหนิมิตย่อมเกิดขึ้นในทันที…” วิธีปฏิบัติอากาสกสิณภาวนา สำหรับโยคีบุคคลผู้ไม่มีบุญญาธิการเช่นนั้น ต้องเจาะที่หลังคาปะซึ่งมุงอย่างสนิท หรือเจาะช่องที่ผืนหนังและที่เสื่อลำแพนเป็นต้น อย่างใดอย่างหนึ่ง ให้เป็นช่องกว้างประมาณ ๑ คืบ ๔ นิ้ว แล้วจึงลงมือภาวนาซึ่งช่องนั้นนั่นแหละ หรือช่องชนิดอื่นอันต่างด้วยช่องฝาเป็นต้น ด้วยบทภาวนาว่า อากาโส-อากาโส หรือว่า ที่ว่าง ที่ว่าง…
